روزگـــار

یادداشت های یک ذهن درگیر

من اگر فرصت و همتش را داشتم، حتما خاطرات این روزها، موضع گیری ها، اخبار مهم، واکنش ها و دغدغه های اصحاب رسانه و سیاست را می نوشتم. اصولا اتفاقات این روزها یک فرصت طلایی برای شناخت آن چیزی است که در لایه های پیچیده جامعه سیاست زده ایرانی می گذرد؛ مخصوصا اگر رئیس جمهور کشور کسی مثل احمدی نژاد باشد که بخاطر اشتباهات متعدد و ناتوانی رسانه ای و اطرافیان ضعیفش، بهترین گزینه برای سیبل شدن و در کانون توجهات گرفتن است. انکار نمی کنم که احمدی نژاد (و اشتباهاتش) بخش از علل وجودی چنین فضایی در سطح جامعه است؛ فضایی که در آن، رئیس جمهور به معنای واقعی کلمه یک “سوژه” است و از رفتار و گفتار او می توان لحظه به لحظه خبرسازی کرد.

حاشیه های مرگ هوگو چاوز تمامی ندارد. نه بخاطر اینکه خود چاوز تا این حد حاشیه داشته، بلکه بخاطر اینکه همتای ایرانی وی “احمدی نژاد” است. چاوز برای من یک قهرمان بوده و خواهد بود، آنهم نه بخاطر احساسات کودکانه زودگذر، بلکه به دلایلی منطقی که قبلا ذکر کرده ام.

اما اینکه چرا احمدی نژاد اینگونه می تواند برای خود و همتای فقید ونزوئلایی اش حاشیه بتراشد، از نظر من یک پرسش مهم است که پاسخ به آن مستلزم بررسی بخشی از شبهات وارده از سوی رسانه ها و نخبگان تا این لحظه (تاکید می کنم، تا این لحظه!) می باشد.

الف- پیام تسلیت

- احمدی نژاد چاوز را چگونه شهید نامید؟!

تعریفی که از واژه شهید ارائه شده در زبانها و فرهنگها و ادیان مختلف تا حدودی متفاوت است. حتی اگر بخواهیم صرفا از منظر اسلامی به این واژه نگاه کنیم، مشکلی برای اطلاق این لفظ به چاوز وجود ندارد. برای یک مسیحی کاتولیک که به خدا، تعالیم پیامبران و حتی حضرت ولی عصر (عج) و حضرت مسیح (ع) معتقد است و زندگی خود را وقف مبارزه با ستمگران کرده و احتمالا در این راه کشته شده است(که البته این صرفا یک احتمال است) مشکل بکار بردن لفظ شهید کجاست؟ مگر همه شهدای عالم مسلمان بوده اند؟ در جنگ تحمیلی خودمان چند شهید ارمنی و کلیمی و زرتشتی داشتیم؟

- چاوز “رجعت” می کند!

در خصوص تعریف مفهوم رجعت، بدون تصرف و تلخیص، توضیح مرکز ملی پاسخگویی به سئوالات دینی را ذکر می کنم:

«”‌رجعت” از عقاید معروف شیعه است و تفسیرش چنین است: بعد از ظهور‌حضرت مهدی(‌عج) و در آستانه رستاخیر، گروهی از مؤمنان خالص و کفار و طاغیان بسیار شرور به جهان‌بازمی‌گردند. گروه اوّل مدارجی از کمال را طی می‌کنند. گروه دوم کیفرهای شدیدی می‌بینند. مرحوم سید‌ مرتضی از علمای شیعه می‌فرماید:
‌خداوند بعد از ظهور حضرت مهدی علیه السلام گروهی از کسانی را که قبلاً از دنیا رفته‌اند، به جهان ‌باز می‌گرداند، تا در ثواب و افتخارات یاری او و مشاهده حکومت حق بر سراسر جهان شرکت جویند. نیز‌گروهی از دشمنان سرسخت را بازمی‌گرداند تا از آن‌ها انتقام گیرد.»

اینکه رئیس جمهور شخصا به این باور رسیده که یک نفر می تواند جزء رجعت کنندگان بعد از ظهور حضرت حجت باشد چه ایرادی دارد؟ اساسا مسئله رجعت چه ارتباطی با ۳۱۳ یار امام زمان دارد که برخی ناجوانمردانه این دو مسئله را بهم مرتبط کردند؟ کوبیدن احمدی نژاد آنقدر مهم است که بخاطر آن، اعتقادات مسلم شیعه را آشکارا با یکدیگر خلط کنیم؟! استاد بزرگوار قرآن ما را چه شده که از اظهار عقیده احمدی نژاد درباره رجعت چاوز نتیجه می گیرد که “ بنا به گفته این آقا، چاوز یکی از ۳۱۳ یار امام زمان(عج) است” و آن را ناشی از خارج شدن دست رئیس جمهور از دست مراجع می داند؟!

صادقانه بگویم، من نیت خیرخواهانه و مشفقانه ای ورای داد و قال آقایان، پیرامون این قسمت از پیام تسلیت رئیس جمهور نمی بینم. ضمن اینکه تاکید می کنم که نه کارشناس دینی ام، نه ادعایی در این زمینه دارم. اعتقاداتم درباره ظهور حضرت ولی عصر و ۳۱۳ یار پاکدامن ایشان و رجعت و بازگشت صالحان و طاغوتیان بعد از ظهور را نیز از همین علمای بزرگوار و اساتید عظیم الشان آموخته ام. اگر این باورها غلط است، خواهش دارم همین بزرگواران اعلام کنند و ایراداتش را بیان کنند تا معلوم شود ۳۱۳ یار امام زمان، ارتباطش با مسئله رجعت چیست؟! در غیر اینصورت…

عنایت دارید که باورها و اعتقادات مردم چگونه دستمایه دشمنی با یک نفر که از قضا رئیس جمهور مملکت است می شود.

ب- مراسم ختم هوگو چاوز

- مصافحه!

باید خوشحال باشیم که در زمانه ما تکنولوژی تصویر برداری وجود دارد و امکان راستی آزمایی بی واسطه ادعای این و آن، کماکان فراهم است. خدا می داند اگر عکس و فیلمی از حضور احمدی نژاد در مراسم چاوز و نحوه مصاحبت او با مادر مرحوم نبود، رسانه ها چه داستان هایی از احمدی نژاد ساخته بودند!

طبق فیلمی که تابناک منتشر کرده، احمدی نژاد در حال گفتگو با مادر هوگو چاوز بوده و در انتهای گفتگو، به نشانه احترام از روی آستین بازوان مادر چاوز را گرفته است. این اتفاق مطلقا جدید نیست و بسیاری از دیپلماتها و شخصیتهای سیاسی و مذهبی، بخاطر حرمت لمس بی واسطه نامحرم، از روی لباس یا دستکش طرف مقابل را لمس می کنند. آنهم نه از سر ذوق و خواستن، بلکه صرفا به نشانه احترام؛ بخاطر اینکه طرف مقابل احساس بی احترامی و بی ادبی از سوی آن شخص نکند.

اگر یک نفر فقط یک استدلال شرعی بیاورد که این کار خلاف شرع بوده، من همه حرفهایم را پس می گیرم. تا آنجا که من می دانم، اساسا اسم این عمل “مصافحه” نیست! فهمیدن اینکه چرا یک عده اصرار دارند که احمدی نژاد با مادر چاوز مصافحه کرده و خلاف شرع مرتکب شده چندان دشوار نیست؛ کننده کار “احمدی نژاد” است؛ همین نکته برای بروز اینهمه بی اخلاقی و تهمت کفایت می کند!

وضعیت تنها عکسی که از تقابل احمدی نژاد و مادر هوگو چاوز منتشر شده هم تقریبا به همین صورت است. فرض کنید رئیس جمهور، بمنظور ادای احترام و نیز رعایت مرزهای شرع، دو دست خود را بهم چسبانده و در مقابل مادر چاوز پایین آورده است. حالا مادر مرحوم احساساتی شده و در همین لحظه دستان رئیس جمهور را گرفته و با گریه به وی نزدیک شده است (مطابق آن چیزی که در عکس دیده می شود). از زمان انتشار عکس مدام از خودم میپرسم که احمدی نژاد چه واکنشی می توانسته به این حرکت نشان بدهد؟ بیایید حالتهای مختلف را بررسی کنیم:

۱- رئیس جمهور مانند طرف مقابل، دستان طرف مقابل را گرفته یا حتی وی را در آغوش می گرفت. در این حالت بدون تردید وی مرتکب گناه شده و خلاف شرع بیّن انجام داده بود.

۲- رئیس جمهور در همان لحظه به سرعت دست خود را می کشید و با تندی از مادر چاوز فاصله می گرفت. در این حالت در اولین گام، تمام دنیا این عمل را حمل بر بی ادبی و بی نزاکتی احمدی نژاد می کردند و تا مدتها خوراک مناسب برای وهن نظام و تشیع تولید می شد. چه عکسها و کاریکاتورها و فیلمهایی که در وصف این حرکت منتشر نمی شد. مطمئن باشید که در همین ایران خودمان، همانهایی که امروز به ایستادن احمدی نژاد ایراد می گیرند، بی ادبی وی را چماق می کردند و مصاحبه و خبر و تحلیل می ساختند!

۳- رئیس جمهور بی حرکت و بدون واکنش خاصی سر جای خود می ایستاد تا مادر گریان چاوز بر احساسات خود مسلط شود و از وی فاصله بگیرد (یعنی همان واکنشی که احمدی نژاد نشان داد).

تکرار مکررات است اگر بخواهم درباره نقش “نیت” افراد در ارتکاب گناه یا صواب توضیح بدهم. واضح است که احمدی نژاد نیتی برای نزدیکی به مادر چاوز و گرفته شدن دستش توسط مادر مرحوم را نداشته است. اگر واکنشی مناسب تر از سه حالت فوق به ذهنتان می رسد، ممنون میشوم اگر با من در میان بگذارید.

حالا رئیس جمهور به کشور باز گشته؛ رسانه های مخالف دولت، رزق خود را از اتفاقات پیرامون در گذشت چاوز برده اند. از هیچ، همه چیز ساخته اند و از کاه احمدی نژاد، کوه یک انسان فاسق فاسد لاابالی مرتکب حرام ساخته اند.

نخبگانی که مدتها در حاشیه بوده اند هم فرصت حمله به احمدی نژاد و بازگشت به تیتر خبرگزاری ها و سایت ها و روزنامه ها را غنیمت شمرده اند. این اتفاق در این چند وقت بارها و بارها تکرار شده (و می شود).

باز هم تاکید می کنم که هدف من بیشتر شرح ما وقع است. تحلیل چرایی بوجود آمدن این فضا و عوامل بوجود آورنده آن در این مقال نمی گنجد. تردید ندارم که خود احمدی نژاد یکی از مقصران بزرگ مسئله است؛ بررسی و تحلیل آن بماند برای بعد.

احمدی نژاد این روزها “سوژه” است. کلامش، رفتارش، تصمیماتش، دستوراتش، راه رفتنش، گریه کردنش، خندیدنش، همه چیزش در کانون تخریب و تخطئه قرار دارد. دست بدهد مقصر است، ندهد مقصر است، بایستد مقصر است، کنار برود مقصر است، گریه کند مقصر است، بخندد مقصر است، بگوید مقصر است، نگوید مقصر است، حرف از امام زمان بزند مقصر است، حرف نزند مقصر است، سفر کند مقصر است، سفر نکند مقصر است.

او کلا مقصر است. هر آنچه او بکند مقصر است. بقول یکی از دوستان، احمدی نژاد کلا “اشتباهی” است…

پست های مرتبط

  • پست مرتبط وجود ندارد

۴ نظر به “رئیس جمهوری که “اشتباهی” است”

  1. نکته بین می گوید:

    من از اولش هم اشتباهی بودم.
    ________________________
    دکتر احمدی نژاد: وارد منطقه ممنوعه قدرت شده ام
    http://rajanews.com/Detail.asp?id=94119
    ________________________
    معاون سیاسی سپاه: 
    محمود احمدی نژاد از همان ابتدا منحرف بوده است 

    http://www.inn.ir/NSite/FullStory/News/?Serv=1&Id=136793&Rate=0
    http://www.tabnak.ir/fa/news/

  2. صادق می گوید:

    سلام
    آفرین! مخصوصا دو بند آخر!
    همین

  3. ساندیس خور می گوید:

    مطلب شما در ساندیس خور منتشر شد

  4. خودنویسی ها می گوید:

    ربط رجعت با ۳۱۳ یار امام زمان در این است که افرادی که رجعت می کنند یا مومن محض اند، یا کافر محض. و دسته سومی وجو ندارد.
    آنها که مومنین محض اند به جهت یاری امام زمان رجعت دارند و جزو ۳۱۳ تن هستند. (نه خارج از این حلقه) مثل حضرت سلمان فارسی که چنین در احادیث در موردشان یاد شده.
    کافرین محض هم به جهت عقاب و عذاب رجعت داده می شوند.

    “اینکه رئیس جمهور شخصا به این باور رسیده که یک نفر می تواند جزء رجعت کنندگان بعد از ظهور حضرت حجت باشد چه ایرادی دارد؟”
    ایرادش در همین است که این چیزها تشخیصی ِ افراد نیست! و کسی نمی تواند در موردش پیش بینی کند. به جز معصومین که در مورد بعض افراد و رجعت شان حدیث دارند.

    من یک سوال دیگر دارم: آیا آقای رئیس جمهور ما بدون ذکر رجعت و شهید نمی توانست مقام چاوز را پاس بدارد؟
    کلا مبرا نگه داشتن خود از شبهه، تهمت، اغتشاش رسانه ای جزو عقل حساب می شود یا نه؟ این انتظار زیادی از شخص دوم مملکت است؟


درباره نویسنده

......................دغدغه دارم. همین

تماس با نویسنده

پست های مرتبط

  • پست مرتبط وجود ندارد

آمار

  • کاربران حاضر: 1
  • کل بازدیدها: 71228