روزگـــار

یادداشت های یک ذهن درگیر

isna-20-9.jpg

مراسم هفتمین روز درگذشت حمید سمندریان، پیشکسوت تئاتر برگزار شد. بازتاب در این رابطه نوشته: “مراسم هفتمین روز درگذشت حمید سمندریان با پیام بهرام بیضایی، اجرای دو قطعه موسیقی توسط سالار عقیلی و محمد معتمدی و سخنرانی چهره‌هایی چون قطب‌الدین صادقی و اسماعیل شنگله پنجشنبه‌شب در تالار اصلی مجموعه‌ تئاترشهر برگزار شد. ”

گزارش کامل این مراسم را می توانید از اینجا بخوانید.

تا آنجا که می دانم مراسم شب هفت، یک سنت مذهبی است و از گذشته تا کنون با تشریفات خاصی برگزار می شده است. معمولا خواندن قرآن و دعا و ذکر اهل بیت و سخنرانی و مداحی، پای ثابت این مراسم بوده و مردم، از گذشته به همین سبک مراسم سیم و هفتم را برگزار می کنند.

اهال تئاتر اما (مثل اهالی سینما) با عامه مردم متفاوتند. یا بهتر بگویم؛ اصرار دارند که متفاوت باشند. متفاوت بپوشند؛ متفاوت زندگی کنند؛ متفاوت مجلس بگیرند و متفاوت اندوهگین شوند!

نتیجه این “خود متفاوت نمایی” فاصله گرفتن روزبروز تئاتر و سینما از عامه مردم است. بهترین اجراهای تئاتر را در ایران هفتاد میلیونی، جز چند دانشجوی تازه کار یا علاقمندان تخصصی تئاتر کسی نمی بیند.

تعداد سالن های استاندارد اجرای تئاتر در کشور به بیست عدد هم نمی رسد. چرا؟! به یک دلیل خیلی ساده؛ مردم تئاتر نمی بینند. لذا افزایش تعداد سالن هیچگاه به یک مطالبه عمومی مردمی تبدیل نمی شود.

حالا اگر از یک دست اندرکار یا بازیگر یا کارگردان تئاتری بپرسی که چرا وضع اینگونه است، فورا به سراغ مسئولان دولتی و ممیزی و سانسور و این قبیل قصه ها می رود تا فاصله گرفتن مردم با تئاتر و سینما را اینگونه توجیه کند.

تئاتر و سینما مادامی که فکری بحال دور شدن از عامه مردم نکنند و نفهمند که توده مردم از جنگولک بازی و کف و سوت در مجلس ختم و ساز و آواز و نمایش در مجلس هفت خوششان نمی آید، باید حسرت آمدن مردم به سالن  ها را به جان بخرند!

پست های مرتبط

  • پست مرتبط وجود ندارد

امکان نظر دهی وجود ندارد.


درباره نویسنده

......................دغدغه دارم. همین

تماس با نویسنده

پست های مرتبط

  • پست مرتبط وجود ندارد

آمار

  • کاربران حاضر: 1
  • کل بازدیدها: 17503