روزگـــار

یادداشت های یک ذهن درگیر

بایگانی برای مهر, ۱۳۸۹

احمقانه ترین تصمیم
۰۷ ۲۷م, ۱۳۸۹

و شما یقین بدانید که این روزها یکی از احمقانه ترین تصمیمات ممکن، فیلتر کردن بخش “نظر آزاد” سایت گاردین است.


حکایت جالبی است. آن روزی که دخترک موهایش را پریشان کرده بود و این پا و آن پا می کرد و حرفهای قشنگ می زد.

«من فرصت تست بازیگری را برای فیلم شاهزاده ایران از دست دادم و حاضر نیستم بار دیگر این کار تکرار شود.»

بعد هم خیلی ها در داخل ذوقمرگ شدند و جیغ زدند که این دختر افتخار ماست و امید آینده ماست و باید او را تشویق نمود و الخ!

می گفت “من در ایران شاه ماهی درون رودخانه بودم، الان می خواهم ماهی درون اقیانوس باشم”!

همان موقع هم نوشتم که “گلشیفته تمام شد” و آواز چشم آبی ها همیشه تاریخ، از دور خوش بوده و هست و خواهد بود.

حالا بعد از گذشت دو سال، آن همه سر و صدا و داد و فریاد فروکش کرده؛ دخترک دست از پا درازتر جلوی آینه می نشیند و عکس میندازد، ساز می زند و آواز سر می دهد؛  نه فیلمی؛ نه افتخاری؛ نه هنری؛ هیچ!

کار بجایی رسیده که اصغر خان فرهادی باید از تریبون خانه سینما استفاده کند و آرزو کند که گلشیفته به ایران باز گردد. بعد هم مجوز فیلمش لغو شود و بعد مصاحبه کند و بعد همه چیز سر جایش برگردد.

کسی هم یادش نیست که دو سال قبل که دخترک با آن آرزوهای کودکانه و هیجان مسخره اش، بازیگر اهداف هالیوود شده بود، قرار بود به کجاها برسد!

حالا شاه ماهی سابق رودخانه، یک قطره فراموش شده ای بیش نیست و فیلم و هنر و افتخار که هیچ، حداکثر بدرد یکی دو مصاحبه سیاسی بی مصرف می خورد؛ و لا غیر…

عیبی ندارد؛ گلی هرچه سریعتر به ایران باز گردد. مردم هم سعی می کنند او را ببخشند. به شرط آنکه گلشیفته بماند و مانند دو سال قبل خودشیفته نشود؛ یادش هم باشد که ماهی رودخانه ای را اگر درون اقیانوس بیندازند، طعمه کوسه ها می شود!

………………….
پی نوشت: این اولین باری است که از سیاست وبلاگ نویسی با استفاده از “کپی-پیست” خوشحالم. مطلب “گلشیفته تمام شد” را در وبلاگ قبلی ام نوشته بودم که اکنون منهدم شده است. خدا را شکر که به لطف دوستان کپی کننده، این پست هنوز در اینترنت قابل دسترسی است!
http://www.mardomak.ws/uploads/inline_images/cktyo40dy8bkghssfv7t.jpg

برای مردم
۰۷ ۱۲م, ۱۳۸۹

درود بر تو که قدر مردم را می دانی و به آن ها پشت نمی کنی؛

ارزش حضور در میان مردم را می فهمی و برای پیاده نظام اجنبی سر و دست نمی شکنی؛

رسانه ملی را با همه ضعف هایش با صدای آمریکا و بی بی سی انگلیسی عوض نمی کنی؛

نمک مردم را نمی خوری که نمکدان بشکنی و به آرمان ها و ارزشهای یک ملت بزرگ پشت نمی کنی.

با این انقلاب و مردم افتخاری شدم

درود بر تو که مثل آن استاد خوابزده نیستی که تمام اخم و خشمش برای بچه مذهبی ها و انقلابی هاست و غش و ضعفش برای آمریکا و انگلیس!

درود بر تو که یادت نرفته که با این انقلاب و مردم به اینجا رسیدی و الان اگر به این مردم پشت کنی اوج نمک به حرامیست.

درود بر تو که نه تنها “افتخاری” بلکه “افتخار” همه ما هستی.

درود بر تو…



درباره نویسنده

......................دغدغه دارم. همین

تماس با نویسنده

آمار

  • کاربران حاضر: 1
  • کل بازدیدها: 110592